คนเราชอบยึดว่า ชั้นเป็นอย่างงั้น เป็นอย่างงี้ เปลี่ยนไม่ได้หรอก หรือไม่ก็ยึดอยู่ว่า ทำไมต้องเปลี่ยน ชั้นเป็นชั้น หรือบางคนมีเหตุผลที่ดูอาร์ตกว่า ก็คงบอกว่า การไม่มีตัวตน ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง ก็ไม่เหลืออะไร แล้วทำไมหล่ะ หากการเปลี่ยนแปลง บางอย่างมันอาจจะทำให้หลายๆ อย่างดีขึ้น เพียงการเปลี่ยนที่ตัวเราเอง เราก็เลือกที่จะเลี่ยงไม่ยอมเปลี่ยนแปลง เรากลัวเหรอ กลัวอะไร กลัวผิดหวัง เมื่อคิดว่าเราเปลี่ยน แล้วคนอื่นจะเปลี่ยนไหม ถ้ากลัวก็อย่าไปหวัง หรือกลัวไม่เป็นตัวเอง แล้วเป็นตัวเองแบบนี้ดีตรงไหน หรือ คิดว่าไม่เปลี่ยน ชั้นก็อยู่ได้ เราย่อมมีความคิดเหล่านี้ ตราบเท่าที่ เรายังคิดไม่ได้เองซึ่ง เป็นเรื่องยากน้อยคนจะทำได้ แต่เมื่อใดมีสถานการณ์บีบบังคับ เมื่อนั้นแหละที่ทุกคนที่มีสัญชาตญานของการเอาตัวรอด ก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้อยู่รอด ไม่ว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงขนาดไหน  และบางชีวิตของบางคน การไม่เปลี่ยนแปลงก็ยังทำให้มีชีวิตอยู่รอด แต่รอดด้วยความรู้สึกอย่างไรนี่ก็คงต้องถามตัวเอง การเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าเรายอมเปิดใจ เปิดโอกาสให้กับตัวเอง ได้ทดลองในแบบที่ไม่ใช่ตัวชั้น ที่เป็นมาทั้งชีวิตแล้ว การเปลี่ยนแปลง ก็จะยากน้อยลง

              ข้อความเหล่านี้ ไม่ได้จะเขียนเตือนใจใคร แต่อยากเขียนเตือนใจตัวเองมากกว่า แปลกนะคนเราชอบเบื่อโน่น เบื่อนี่ แต่กลับไม่ค่อยเบื่อความเป็นตัวตนตัวเอง(ในด้านไม่ดี)  

             ขณะที่เรื่องราวความรักของคนสองคน กำลังเกิดขึ้นทุกอย่างกำลังเดินทางไปสู่จุดหมายแห่งความรัก เรื่องราวนี้กล่าวถึงคนสองคน ซึ่งค้นพบรักแรกพบแต่อีกฝ่ายมีเจ้าของแล้ว
เรื่องราวนี้ ดำเนินไปดังเทพนิยาย ที่เกิดขึ้น แต่อีกฉากกลับมีอีกเรื่องราวหนึ่งซ้อนทับเข้ามา เรื่องของอีกคนหนึ่งซึ่งให้คำนิยาม คำว่ารักในอีกความหมายหนึง
 เรื่องราวของผู้ชายที่พร้อมทำเพื่อความถูกต้องเท่าที่ตัวเองเชื่อมั่น ผู้ชายที่พร้อมจะออกจากงานที่เต็มไปด้วยคำโกหก ซึ่งเขาไม่พร้อมจะกระทำ
เขาก็มั่นคงเพียงพอที่จะจากมา เช่นเดียวกับความรักซึ่งเมื่อเขาเชื่อมั่นว่า การรักคนคนหนึ่ง คือการพร้อมที่จะทำทุกอย่าง เพื่อคนคนนั้น และเมื่อความรักของเขาสั่นคลอน คำถามแรกคือ ความผิดของเขาอะไร สิ่งใดที่ทำแล้วทำให้คนรักไม่สบายใจ เขาก็พร้อมจะเลิกทำสิ่งนั้น สิ่งไหนที่ยังไม่ได้ทำก็พร้อมจะทำสิ่งนั้นทันที
และแล้วเมื่อถึงจุดหนึ่ง เมื่อเรื่องราวเดินทางมาถึงจุดจบ เขาก็กล้าหาญพอที่จะยอมรับและปล่อยให้คนรักมีความสุข และนั่นแสดงถึงว่าความรักของเขามีจริงขนาดไหน

สุดท้ายเมื่อเรื่องราวจบลง ความซาบซึ้งของคววามรักกลับ ไม่ใช่ เรื่องราวของคู่รักแรกพบ  แต่เป็นเรื่องราวของผู้ชายแสนดีที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความถูกต้องและความรัก
ที่สอดแทรกเข้ามาได้อย่างแนบเนียน

 

เช้าๆ จิ๊บกาแฟอีกแก้ว พร้อมฟังเสียงนกร้อง ใครจะเชื่อว่า กลางกรุงขนาดนี้(พญาไท) บนถนนสายที่มีคนเคยบอกว่าเป็นเหมือนลำไส้ ของกรุงเทพ แต่มันก็เป็นไปแล้ว เพราะทุกครั้งที่ต้องใช้เวลาผ่านช่วงวันใหม่ จะได้ยินเสียงนกร้องตอนเช้าตลอด กาแฟรสชาติเดิมถึงจิ๊บจนจะหมดแก้ว พร้อมทั้งความสงสัยเข้ามาเยือน นี่ชั้นมานั่งทำไร ตอนตีสี่เนี่ยยยยย

... เคยรอเวลาหรือเปล่า ทั้งเวลาที่จะเกิดเรื่องดี และเวลาที่จะเกิดเรื่องร้าย ความรู้สึกแตกต่างกันไหม แล้วเวลาที่เดินผ่านอยู่ทุกวัน ทำไมไม่เกิดเหตุการณ์ ที่รอคอย

... เพราะเคยรอเวลา เพื่อเจอเรื่องดีๆ เวลาที่รอคอย มันยาววนาน เมื่อไหร่ มันจะมาถึงสักที แล้วก็ทิ้งเวลาช่วงที่รอไปเฉยๆ โดนไม่สงสัยว่า ทำไมต้องรอ เพราะเดี่ยวสักพักมันก็จะผ่านไป มาคิดได้ก้อเมื่อมันผ่านเลยไปแล้วว แล้วก็สงสัยว่าทำไม มันต้องยึดติดกับช่วงเวลานั้น ทำไมเหตุการณ์หรือช่วงเวลานั้น มันไม่เดินเข้ามาเอง ทำไมต้องรอ อาจจะเพราะคิดถึงแต่ความสุขที่จะได้เจอ เรื่องดีดีนั้นหรือเปล่า ยังไม่เคยเข้าใจ แต่ก็ปล่อยเลยให้เป็นอย่างงี้เรื่อยมาและเรื่อยไป

... เพราะเคยรอเวลาให้เกิดเรื่องร้ายๆ  เวลามันกลับ หดและยืด ได้อย่างประหลาด บางเวลามันเหมือนมันยืดด เพื่อ ให้เราทรมานกับการคิดไปเองว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน เรื่องจะร้ายแรงยังไง แต่บางทีมันก็หด รวดเร็วจนทำให้เรารูสึกยังเตรียมตัวเตรียมใจไม่ทัน กลัวว่า หากเตรียมตัวไม่ดีพอเรื่องร้ายนั้น จะทำลายตัวเองไป แต่สุดท้าย มันก็ผ่านไป

... แต่สิ่งที่ทรมานที่สุด คือ การรอเวลาที่ให้เกิด เรื่องร้าย ที่ไม่รู้ ว่า จะเกิดขึ้นตอนไหน บางครั้งก็ได้ แต่ขอให้ไม่ให้มันเกิดขึ้น แต่ก็รู้ดี ว่ายังไงมันก้อต้องเกิด แต่บางทีก็อยากให้มันเกิดขึ้นซะตอนนี้เลย เพราะรู้ว่ายังไง เราก็ต้องผ่านไปได้ ไม่ขอเวลาทำใจ แต่ขอเวลารักษาดีกว่า เพราะการเตรียมตัวให้เกิดเรื่องร้ายที่ไม่รู้จะเกิด เมื่อไหร่ มันทรมาน เพราะไม่รู้ว่า มันจะยาวนานสักเท่าไร รู้เพียงแต่ว่า มันต้องเกิด ขอเป็นตอนนี้เลยได้ไหม ให้มันเกิดและจบตอนนี้ จะได้มีเวลารอเวลาให้เกิดเรื่องอื่นๆ ต่อไป

 

เพราะ หนึ่งช่วงชีวิตของคนเรา ต่างใช้เวลาในการรอไปมากมาย จนบางทีไม่รู้ว่า เรามีเวลาจำกัดที่จุดหนึ่ง ถึงวันสิ้นสุดเวลา ก็ใม่รู้ว่า เราได้เจอสิ่งที่รอกันสักเท่าไหร่บ้างและยังรอเวลาที่ไม่มีเหลือ เพื่ออะไรอีกบ้าง

 

อย่าเศร้า กับการอเวลาเลย เพราะนี่แหละ ชีวิต แต่ให้รู้ว่า เรามีเวลาที่จำกัด อย่ารอเวลาให้เกืด หากเราทำให้มันเกิดได้ ก็ให้รีบทำเถอะ

โอ้ว่าตัวเรา หลงใหลได้ปลื้มหนักหนา

ว่าตัวข้านี่ดียิ่ง มิมีสิ่งใดบกพร่องรองเขา

ไม่ได้คิดว่าตนนั้นโง่เขลา แม้แต้เงาก็มองไม่เห็นจริง

 

และเมื่อวันที่แสงสว่างสาดส่อง

จึงได้มองเห็นตัวตนที่เป็นอยู่

เพียงแค่นั้นก็ทำให้รับรู้

ว่าตนอยู่แค่เพียงในกะลา

 

วันนี่จึงต้องเพียรเรียนบอกตน

ให้ป็นคนค้นหาและเรียนรู้

ให้ยอมรับ เปิดตาและเปิดหู

ที่หลงอยู่ แค่ตัวกูเท่านั้นเอง

 

ต่อไปจะได้ ลด เลิก ละ

ยอมสละจากความลุ่มหลง

ละซึ่งความคิดทนงตน

ให้หลุดพ้นจากเงาของตนเอง

 

และให้บอกคนว่า ว่าตนนั้นโง่เขลา

พร้อมจะถูกขัดเกลา ให้เรียนรู้

ยอมรับทุกสิ่งที่เพื่อเป็นครู

พร้อมจะอยู่กับความจริงทุกสิ่งไป

 

 

 

 

 

            เคยมีใครสักคนไหม ที่พอคิดถึงเมื่อไหร่ ความคิดถึงนั้นสามารถทำให้น้ำตาคุณไหลเพียงเสี้ยววินาที สำหรับฉันมันเกิดขึ้นเสมอ หรือเพียงแค่ประโยคบางประโยค ก็ทำให้คุณอยากหายตัวไปอยู่กับคนคนนั้น อาจเป็นเพราะความห่างไกล ทำให้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นรุนแรง จนอิจฉาหลายๆคนที่สามารถพูดคุย พบเจอกับใครคนนั้นทุกๆวัน อยากกลับไปอยู่ข้างๆ กลับไปกินข้าวฝีมือทุกวัน กลับไปนั่งดูหนังเรื่องเดียวกัน กลับไปนอนกอดแน่นๆ

             "คิดถึงแม่มาก"

วุ่นวาย : เพราะหลายๆอย่างไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรา มนุษย์ตนหนึ่งที่นิยมความสงบ แต่ไม่อาจต้านทานซึ่งกระแสสังคม จึงต้องยังวุ่นวายกับหลายสิ่ ง หลายอย่าง หลายคน จนบางครั้งอยากหายตัวไป ไม่มีใครมองเห็น สนใจ แต่อย่างไรได้ เมื่อเราอยู่กับความจริง ทุกสิ่งย่อมโหดร้าย นี่แหละชีวิต

วิ่งวน : เพราะเรายังใช้ชีวิตแค่ 7 วัน วิ่งวนอยู่อย่างนั้น กระทั่ง  7 วัน เองยังวนภายในด้วย เหมือนหนูวิ่ง ในวงล้อ ตะกุยตะกาย หวังจะหนีใหพ้น แต่วงล้อมันก็พากลับมาที่เก่า หากคิดเหมือนหนูก็ดีไป จะได้ออกกำลังกาย แต่ต่างกันเพียง ช่วงชีวิตของหนู มันสั้น หากคิดว่าช่วงชีวิตของเราไม่ได้แตกต่างจากหนู ก็ปล่อยชีวิตไว้อย่างนี้แหละ แต่เพราะคิดต่าง จึงวุ่นวายหาทางออก อยู่ แต่ไม่เคยเจอและลืมไปแล้วว่าตัวเองหมุนไปกี่รอบแล้ว หรือจะต้องหมุนอย่างนี้ ตลอดช่วงชีวิต

วกว่าง : เพราะคุ้นเคยเหลือหลายกับคำว่า ว่างเปล่า ไม่ว่าจะมองกลับมา ลองค้นหา สักเท่าไหร่ ก็วกมา ว่างเปล่า เหมือนเดิม  มันว่างจนไม่สามารถรู้สึกได้ว่าสิ่งใด เป็นแก่นสารของชีวิตตัวเอง เมื่อเห็นคนที่รู้ตัวว่าอะไรสำคัญสำหรับตัวเอง ให้รู้สึกอิจฉาอยู่ร่ำไป

ห่างหาย : เพราะหลายครั้งเวลา ก็พาความห่างหายมาหาคนไกล้ตัวเรา แต่ก็หลายครั้งก็เป็นเพียงความรู้สึกที่แยกคนบางคนให้ห่างหายออกไป จนบางครั้ง ไม่กล้าที่จะดึงใครสักคน เข้าหาตัวอีกครั้ง เพียงได้แต่หวังว่าจะปัดป้องไม่ให้ความห่างหายเข้ามาชักชวน คนรอบตัวที่ยังเหลืออยู่ตอนนี้ เพราะการรักษาความห่างหายที่เกิดด้วยเวลา อาจจะทำได้ง่าย แต่หากด้วยความรู้สึก ลำบากยิ่ง

สายไป : เพราะบางสิ่งตั้งใจจะทำ ไม่ได้ทำ อย่างนั้นเรียกสายไป และดูเหมือนหากเปรียบจำนวนของสิ่งที่สายไป ในชีวิตที่ผ่านมา คงเป็นค่าอินฟินนิตี้ จึงไม่แปลกใจหากพรุ่งนี้พูดคำว่าสายไปอีกแล้ว หรืออาจจะเพราะบางอย่างมองไม่เห็นเส้นขีดที่บอกว่กสายไป จนกระทั่งเดินผ่านแล้วมองกลับ หวัง ก็เพียงหวัง ไมถึงไม่ให้ความสายไป หมดไป แต่แค่ให้ เบาบาง ว่างเว้น ไปบ้างก็เพียงพอแล้ว

ไกลตัว : เพราะสองสิ่งที่ ไกลตัวเหลือเกิน กับเป็นสิ่งที่คำนึงถึงเสมอ ไม่ว่า จะเป็น ความฝัน หรือความรัก แต่ต่างกันเพียง ความรัก ต้องอาศัยพึ่งพาคนอื่น แม้จะไกลตัว แต่ก็ไม่ลำบากหากไม่มี ก็แค่รู้สึกไม่ดีเท่านั้น แต่ความฝัน ที่ขึ้นอยู่เพียงตัวเอง แต่ไม่เคยค้นหาเจอ จนบางครั้งไม่รู้ว่าจะต้องใช้เครื่องมือ เป็นอะไรไขปัญหา  ไม่ว่า เวลา การค้นหา หรือ การทดลอง จนบางครั้งถึงกับหยิบยกบางสิ่งขึ้นมาหลอก ตัวเองว่าเป็นความฝัน จนได้ทดลองดู จึงได้รู้ว่า มันไม่ใช่ แล้วต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่ ความพยายามแค่ไหน ที่จะเจอจน ใช่  

 

 

 

เมื่อเกิดการปล่อย ไม่รู้ว่าฝ่ายที่ถูกปล่อย หรือฝ่ายที่เป็นคนปล่อยเจ็บปวดมากกว่า กันยิ่งการปล่อยนั้น มาจากความรัก รักแม้กระทั่งไม่อยากทำร้าย ให้อีกฝ่ายต้องเสียใจ  จึงยอมให้เกิดบาดแผลกับตัวเอง และคนที่ตนรัก จะได้ให้ความรัก ของตนเองเป็นการปล่อย เพื่อ ไม่ให้คนที่รักกลับมาเป็นแผลซ้ำแล้วซ้ำเหล่า แต่สุดท้ายยังไงก็ยังดีที่มีคนให้ปล่อย

'Giggox' the meanning of me.

 

ในโลกใบใหญ่ ที่ใครต่อใคร ยิ่งใหญ่เหนือคนอื่น ตัวเราเองก็ไม่ได้ แตกต่างมีสิ่งที่เคยหวัง เคยอยากเป็น อยากเหนือคนอื่นบ้าง แต่เมื่เวลาผ่าน พบบางสิ่ง เจอะเจอบางอย่าง ก็ทำให้ได้เรียนรุ้ว่า ทำไม Giggox ถึงมีความหมาย มากนัก เพราะ Giggox คือสิ่งที่เราเป็น อย่าพูดว่าเราพยายามแล้ว แต่ก็ไม่เคยหนีคำนี้พ้น เพราะในความเป็นจริง มีหลายๆ ครั้งที่เราไม่ได้พยายามที่หนีคำนี้ ไปเลย เพราะเราเริ่ม Giggox ตั้งแต่คิด ตั้งแต่ฝัน สุดท้ายเราก็จำกัด ตนเองแค่ Giggox เพื่อที่พยายามให้ตัวเอง พอใจกับสิ่งที่ตนเองเป็น ไม่ต้องพยายามเพื่อที่จะดีขึ้น ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องท้อ ได้แต่ปล่อยความทะยานอยากให้ละเหยไปเรื่อยๆ สุดท้าย Giggox ก็จะเป็นดั่งคำถากถาง ที่เราเองไม่กล้าที่ลบไป และทำใจให้พอใจ กับสิ่งที่เป็นอยู่ และดำเนินต่อไปในวิทีของ Giggox

 

I just want to escape this place but only thing hold me is 'Giggox'

ฟังมาหลายวัน สุดท้ายก็เลยไป copy เนื้อ เค้ามาเก็บ

 

วันสุดท้าย (Last Day)

ถ้าหากวันนี้ที่มีเป็นวันสุดท้าย ถ้าหากความตายกำลังเข้ามาทักทาย
กำหนดได้ไหมกับวันที่หยุดหายใจ ไม่ใช่อาหารจะได้มีวัน expired

สุดท้ายเธอก็ผลัดวันประกันพรุ่ง ทำไมต้องทำชีวิตให้ยุ่งยาก
เริ่มต้นสิ่งที่ดีกับชีวิตซะบ้าง อย่างมีอะไรใหม่เข้ามาก็เปิดตาเปิดใจ

คิดก่อนทำแค่เท่านั้นพอ ไม่จำเป็นต้องรอจนแห้งเฉาตาย
ทำชีวิตตัวเราให้มีความหมาย เดินตรงกลางต่อไปทำอย่างมั่นใจ

*คิด คิด คิด คิด ดูก่อนได้ไหม ใช้ชีวิตของเธอให้มีความหมาย
ทำชีวิตให้มีคุณค่า ให้เหมือนเป็นวันสุดท้าย
ทุ่มเทไปเต็มที่ด้วยใจที่มี ถ้ามั่นใจว่าดีก็ไม่มีอะไรต้องเสียดาย

**ถ้าวันสุดท้ายมาถึงจริงๆ สิ่งที่เธอทำได้ก็แค่เสียดาย
อยากจะทำอะไรก็สายเกินไป วันสุดท้ายไม่มีความหมาย
อยากบอกรักกับเขาคนนั้น อยากจะดูแลเธอไปประชิดไม่ห่าง
อยากจะทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก วันนี้ได้ทำดั่งใจหรือยัง? 

 

By Pastel Scret

เมื่อก่อนเคยมีใช้เลนส์  tele ซึ่งมองที่มุมไหนก็จะเหมือนเข้าไปไกล้สิ่งที่อยู่ไกล  ดังนั้นภาพที่ปรากฏก็จะหลอกตาตลอดว่ามันอยู่ไกล้ และขณะเดียวกัน เมื่อต้องการมองดูสิ่งไกล้ตัวกลับไม่สามารถมองชัดได้ เห็นแค่เพียงลางๆ จนเมื่อวันหนึงลงทุนเพื่อเลนส์ตัวใหม่ แล้วกลับมามองมุมเดิม ไม่สามารถมองสิ่งไกลๆ ได้ชัดเหมือนเดิม แต่เลนส์ตัวนี้สามารถที่จะมอง สิ่งไกล้ตัวได้ชัดขึ้น รวมถึงยังสามารถทำให้เราเห็นรายละเอียดของสิ่งไกล้ตัว เพิ่มมากขึ้น ดังนั้นข้อดีข้อเสียของเลนส์ ทั้งสองตัวก็ขึ้นอยู่กลับการใช้งาน

 

            แต่อย่างน้อยไม่ว่าจะอย่างไร การได้มองผ่านเลนส์ 2 ตัวก็ทำให้เรามองสิ่งต่างๆ ใน 2 มุมมอง ไม่ใช่ฝังใจอยู่กับมองเดิมๆ โดยไม่เปิดรับมุมองใหม่

หมายเหตุ

            แต่ตอนนี้ก็มองมุมไกล้ตัวก่อน เพราะพึ่งได้เลนส์มาใหม่ แล้วค่อยจะหยิบเลนส์อีกตัวมาทบทวนมุมมองไกลๆ

 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ต้องมีเลนส์อย่างน้อย 2 ตัวเพื่อระยะไกล้ ไกล (จะมีมากกว่านั้น ก็แล้วแต่กำลังทรัพย์ อยากมีเลนส์ wide จะได้มองกว้างขึ้น)

บางครั้ง เราเคยห่วงใยใครหลายคน แต่ไม่เคยแสดงออกมา แต่เราก็รู้อยู่แก่ใจ โดยที่เราไม่มองไปอีกมุม ว่าคนเหล่านั้นเขาจะรับรู้หรือไม่ ณ วันนี้ที่เราต้องการแสดงออกนั้น เราก็กลับไม่ได้มันจากหลายคน เองก็เข้าใจว่าเขาไม่ได้ห่วงใยเราเลย เพราะมันไม่มีสิ่งไหนบ่งบอกว่าเขารู้สึกเช่นไร ดังนั้นหากเป็นไปได้ ความพยายามในการแสดงความห่วงใยของฉันจะต้องเพิ่มมากขึ้น

 

ณ วันที่ต้องการความห่วงใย และ แมนยูชนะ(ซักที)

ระหว่างทางของการใช้ชีวิต บางช่วงเวลาเพื่อนเก่าอย่างความเหงา ก็จะผ่านมาทักทายอยู่เรื่อยๆ แม้ว่าบางครั้งเราอาจจะไม่อยากทักทายเค้าสักเท่าไหร่ แต่เมื่อไหร่ที่ได้พบกัน ก็ทำให้เราย้อนกลับมามองตัวเอง คนรอบข้าง ชีวิต ณ ตรงนี้  ชีวิต ณ วันข้างหน้า เวลาที่ผ่านไป  เวลาที่ดำเนินอยู่ และเวลาที่กำลังจะผ่าน กลิ่นอาย ความว่างเปล่า เหมือนจะล่องลอยอยู่รอบตัว ไม่รู้ว่าอะไร ไม่รู้ ใคร จะพาเพื่อนเหล่านี้ให้จากไป แต่บางครั้งเพื่อนเก่าเหล่านี้ ก็ย้ำเตือนว่า ไม่มีอะไรที่ตลอดไป

 

เพราะเพื่อนเก่า อย่างความเหงา ไม่เคยทอดทิ้งเราไปไหน

เพราะเพื่อนเก่า อย่างความอ้างว้าง ยังไม่เคยห่างไปไกล

เพราะว่าเวลายังดำเนินอยู่ ให้เรียนรู้และก้าวไป

เพราะว่าเรายังเป็นเรา เพื่อนเก่าๆ จึงเดินข้างไปด้วยกัน

 การตอบรับ = ความรู้สึก x การแสดงออก ? สำหรับคนอื่น ไม่แน่ใจเหมือนกัน  แต่สำหรับตัวเอง มันคือการแปลผกผันมากกว่า เพราะสำหรับเรา มันคงต้องเป็น การตอบรับ = ความรู้สึก / การแสดงออก

        เพราะค่าความรู้สึก กับการแสดงออกมันมีตัวแปร แค่ตัวเรา อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นตัวแปรที่สามารถควบคุมได้(แม้บางที อาจจะควบคุมไม่ได้บ้างบางส่วน) แต่สำหรับการตอบรับมันมีน้ำหนักถ่วงจาก ปัจจัยภายนอกเต็มร้อย เนื่องจากการตอบรับ โดยทั่วไปมันมาจาก การแสดงออกส่วนหนึ่ง แต่ ความรู้สึกแทบจะไม่มีผลกระทบเลย ดังนั้น เมื่อน้ำหนักโดยส่วนใหญ่มาจากภายนอก เราจึงไม่สามารถควบคุมได้ และ ยิ่ง ค่าความรู้สึกเรามากขึ้นขนาดไหน แต่การแสดงออกยิ่งน้อยลงก็จะยิ่งทำให้ ค่าการตอบรับน้อยลงตามไปด้วย เกิดเป้นคำถามว่า ทำไมเราไม่เพิ่มค่าการแสดงออก ให้เท่ากับหรือมากกว่าความรู้สึกหล่ะ การตอบรับมันก็จะเพิ่งขึ้น มันก็เป็นคำถามซึ่ง คล้ายกับการถามว่าทำไมชอบรสหวาน คนตอบก็คงมีเหตุผลว่า กินแล้วชื่นใจ หรือหลายๆ เหตุผล ที่จะหามาตอบ แม้กระทั่งบางคนอาจจะตอบว่า ไม่มีเหตุผล ซึ่งถ้าไปถามคนที่ไม่ได้ชอบรสหวาน หลายเค้าก็คงตอบด้วยเหตุผลของเค้า หรืออาจจะไม่มีเหตุผล ไม่ชอบคือไม่ชอบ มันบ่งบอกว่า หลายอย่างในโลก มันไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิด ที่เป็นหลักการเฉพาะ กับ มนุษย์ปุตุชน อย่างเราๆ(Ain't no reason)

        ดังนั้น เมื่อมีบางอย่างมากระทบความรู้สึก กระทั่งจิตใจ มันก็มักจะเกิดคำถามว่า ใยเราไม่ชอบรสหวาน แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบและไม่เคยเปลี่ยนใจไปชอบได้สักครั้ง แต่อย่างหนึงที่ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เพราะอย่างน้อยความหวานที่เราชอบ การแสดงออกที่เล็กน้อยของเรา มันมาจากความรู้สึกที่มากมาย แม้การแสดงออกจากจะน้อย แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามหากมีการตอบรับกลับมากกว่า ก็จะได้เก็บส่วนที่ล้นไว้เป็น "ความประทับใจ"

เรื่องตลก :

          คนบางคน สามารถทำให้คนอื่น หัวเราะได้ตลอด จะมี สักกี่คนที่ทำ presentation เป็น .exe โดย ใช้ concept บริษัท แล้ว เพื่อนที่รับ file สามารถเปิด war III ได้เลย

เริ่องไม่ดี :

          เยอะมาก แต่เอา เด่นๆ เฮ้อ ชีวิตเรายังเป็นหนี้ (เงิน) ใครอีกเปล่าหว่า รวมถึงหนี้ (ไม่มีตัวตน) แต่ ต้องชดใช้

เรื่องดี :

          ยางงงง ไม่มี

เรื่องแปลก :

          มีคนสงสัย ว่า คนตาเล็ก เวลาหัวเราะ มองเห็นหรือเปล่า เห็น หรือ ไม่เห็น ลองถามคนตาเล็กดู

เรื่องสงสัย :

          คนที่ขึ้น msn status

                           busy =  'อย่ามายุ่งกะตรู'

                           Online = 'ติดต่อตรูได้ หรือ ตรูอยากคุย หรือ ตรูเคยชิน'

                           Be right back = 'เดี่ยวตรูมา'

                           Away = 'เออ เวร ตรู ไม่อยู่ แบบไม่รู้ตัว '

                           In a call = 'อย่ายุ่ง ขอตรู โทรศัพท์ก่อน หรือ คุยได้ แต่ปากตรู ไม่ว่าง'

                           Out to lunch = 'ตรูไปแ..ข้าว '(สงสัย ถ้าจะมีทำไมไม่มีให้ครบมื้อว่ะ หรือก็ไม่ต้องมี)

                           Appaer Offline = 'ตรูแอบบดูอยู่ ไม่ให้มรึงงงรู้'

         หรือเปล่าหว่า

 

เมื่อเช้า นั่งแท็กชี่ ผ่านผู้หญิงคนแรก อยู่ข้างถนน ก็เห็นเค้า แหงนมอง ท้องฟ้า แล้วต่อมาก็เป็นผู้ชาย อีกคน ก็เลยสงสันว่าเค้ามองอะไร กันหว่า แต่ก็นะ เมื่อเช้า ท้องฟ้ามันสวยจริง รอก่อนนะๆ รอให้ซื้อกล้องก่อน

 

ฟ้า ก็ยังเป็นฟ้า อาจมีลมมีฝนทำให้เปลี่ยนสีไป หมอกที่มาบางครั้งอาจดูมากไป เพียงเธอจะให้เวลาผ่านฟ้าจะเป็นเหมือนเดิม

                                                                                    'ฟ้า' by scrubb

 Ant' No Reason : He talk about reason of  thing in our life. Many thing  in our life that  can not explain why them go along then way. Some we have the question but some not. I spent a time of my life for no reason thing and wonder why it goes that way in many many time but the other don't. Many time i  like some song that  i can not talk to the other 'cuase they never heard and ever want to listen so i just want some day i will meet some body who ask like me and listen like me, someday.

 

So tried, result from yesterday so now I don't have brain for working (I am a lazy man)... counting ... time 44 .. 43..42 .....